W lipcu 1903 roku miała miejsce największa w historii powódź w Racławicach Śląskich. Wody w rzece Osobłodze było tak dużo, że podmyła ona filary kamiennego mostu na linii kolejowej do Głubczyc. Most runął pozostawiając wiszące w powietrzu szyny. Przez następnych kilka miesięcy trwało porządkowanie terenu. Debatowano na temat tego, jaki ma być nowy most.

Ostatecznie „rozważania doprowadziły do zastosowania rzadkiego rozwiązania, gdzie główny dźwigar wykonano jako przęsło wspornikowe, na którym osadzono niewielkie przęsło pomostu. Główny dźwigar (119 m.), którego dolny pas uzyskał formę paraboli, wsparto na dwóch filarach oddalonych od siebie o 85 metrów. Wystające poza punkt podparcia wsporniki uzyskały po 17 m. długości. Ich końce z przyczółkami połączono przęsełkami podwieszonymi o długości odpowiednio od północy 5,5 m. i od południa 4 m. Długość całkowita stalowego mostu ustroju nośnego obiektu wyniosła 129 m., a całkowita długość z przyczółkami około 130 m.” - pisał w książce pt. "Mosty kolejowe na Śląsku do 1945 roku" Przemysław Dominas (cytat ze str. 235 tej książki).